December 4th, 2011

forgone chaos

An interview with Rem Koolhaas in De Standaard. Lots of interesting ideas about architecture, filmmaking, East/West philosophies and the individual, celebrity…

Dat alles zo geregeld is, dat geldt toch vooral voor het welvarende westerse deel van de wereld?

‘Dat is zo. Dat is het bijzondere van mijn vroege ervaringen in Indonesië. Je hebt al jong ervaren hoe er in andere delen van de wereld geleefd wordt. Het was een chaos en dat was vanzelfsprekend. Daar werd verder geen oordeel over geveld. Ik heb tot mijn twaalfde op zes verschillende scholen gezeten. Nu zou het bijna als een misdaad worden gezien, maar mij heeft het veel gebracht. Talent voor organisatie, openstaan voor mogelijkheden, gretigheid voor het nieuwe.’

Verlangt u terug naar die chaos?

‘Ik lijd niet aan nostalgie.’

Wat voor jongen was u op de middelbare school?

‘Een van de vreemde dingen is dat ik door mijn ervaring in Azië niet zo aan mezelf denk als een ik. Het is niet dat ik de vraag wil ontvluchten. Het is meer dat ik geen westers persoon ben met een duidelijk afgebakend ik.’

‘Toen ik op de middelbare school zat, las ik alles van Dostojevski. Ik begon in film geïnteresseerd te raken, in kunst. School was bijzaak.’

Het individuele is te belangrijk in dit deel van de wereld?

‘Het is niet productief. Het is een obstakel om, eh, de manier waarop ik architect ben en bouw… (Hij tekent met een blauwe balpen vierkantjes op een vel papier.) Het is niet mijn ik dat bouwt en waar anderen dan een relatie mee moeten hebben. Het is: een vormeloze massa die iets wil bereiken en waar ik een onderdeel van ben. Dat heb ik aan Indonesië overgehouden. Ik zag al snel dat die opstelling me grote vrijheden gaf. De openheid, het permanent rekening houden met de andere kant. Ik ben vroeg doordrongen geraakt van het feit dat het Westen niet alles is.’

Waarom ging u in 1972 naar New York?

Opeens monter: ‘Ik had het gevoel dat er met New York iets te doen viel. Ik was geïnteresseerd in moderne architectuur en in Europa waren er vooral manifesten, geen realiseringen. In de VS, of in elk geval in New York, was het andersom: geen manifesten, wel realiseringen. Maar zoals ik dat nu zeg, zo had ik het toen nog niet doorgrond. Er was alleen dat gevoel dat ik daar iets kon doen.’

Hoe is het om ‘stararchitect’ te zijn?

‘Mensen kunnen zich niet meer voorstellen dat een normaal persoon de rol van architect kan vervullen. Ze willen dat je een celebrity bent. Vervolgens is iedere poging tot echte communicatie gedoemd om te mislukken.’

Waarom willen mensen dat?

‘Het is een effect van de markteconomie. Belangstelling voor ideeën heeft plaatsgemaakt voor aanbidding van roem.’

Wilt u dat dan ook het liefst als architect: kunnen doen wat u wilt?

‘Nee. Ik geloof in de tegendruk van de opdrachtgever. Dat meen ik oprecht. Door tegenstand kom je tot betere dingen. Of door samenwerking. Je kunt dit vak niet doen zonder dat andere mensen willen wat jij wilt.’

More here. Thanks Arnaud for the heads-up. The last point reminds me of this quote from Panamarenko.


0 Comments »

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

 





Powered by Wordpress. Theme info.
Original content © MMIX Jonathan Beaton, all rights reserved.