An interview with Rem Koolhaas in De Standaard. Lots of interesting ideas about architecture, filmmaking, East/West philosophies and the individual, celebrity…

Dat alles zo geregeld is, dat geldt toch vooral voor het welvarende westerse deel van de wereld?

‘Dat is zo. Dat is het bijzondere van mijn vroege ervaringen in Indonesië. Je hebt al jong ervaren hoe er in andere delen van de wereld geleefd wordt. Het was een chaos en dat was vanzelfsprekend. Daar werd verder geen oordeel over geveld. Ik heb tot mijn twaalfde op zes verschillende scholen gezeten. Nu zou het bijna als een misdaad worden gezien, maar mij heeft het veel gebracht. Talent voor organisatie, openstaan voor mogelijkheden, gretigheid voor het nieuwe.’

Verlangt u terug naar die chaos?

‘Ik lijd niet aan nostalgie.’

Wat voor jongen was u op de middelbare school?

‘Een van de vreemde dingen is dat ik door mijn ervaring in Azië niet zo aan mezelf denk als een ik. Het is niet dat ik de vraag wil ontvluchten. Het is meer dat ik geen westers persoon ben met een duidelijk afgebakend ik.’

‘Toen ik op de middelbare school zat, las ik alles van Dostojevski. Ik begon in film geïnteresseerd te raken, in kunst. School was bijzaak.’

Het individuele is te belangrijk in dit deel van de wereld?

‘Het is niet productief. Het is een obstakel om, eh, de manier waarop ik architect ben en bouw… (Hij tekent met een blauwe balpen vierkantjes op een vel papier.) Het is niet mijn ik dat bouwt en waar anderen dan een relatie mee moeten hebben. Het is: een vormeloze massa die iets wil bereiken en waar ik een onderdeel van ben. Dat heb ik aan Indonesië overgehouden. Ik zag al snel dat die opstelling me grote vrijheden gaf. De openheid, het permanent rekening houden met de andere kant. Ik ben vroeg doordrongen geraakt van het feit dat het Westen niet alles is.’

Waarom ging u in 1972 naar New York?

Opeens monter: ‘Ik had het gevoel dat er met New York iets te doen viel. Ik was geïnteresseerd in moderne architectuur en in Europa waren er vooral manifesten, geen realiseringen. In de VS, of in elk geval in New York, was het andersom: geen manifesten, wel realiseringen. Maar zoals ik dat nu zeg, zo had ik het toen nog niet doorgrond. Er was alleen dat gevoel dat ik daar iets kon doen.’

Hoe is het om ‘stararchitect’ te zijn?

‘Mensen kunnen zich niet meer voorstellen dat een normaal persoon de rol van architect kan vervullen. Ze willen dat je een celebrity bent. Vervolgens is iedere poging tot echte communicatie gedoemd om te mislukken.’

Waarom willen mensen dat?

‘Het is een effect van de markteconomie. Belangstelling voor ideeën heeft plaatsgemaakt voor aanbidding van roem.’

Wilt u dat dan ook het liefst als architect: kunnen doen wat u wilt?

‘Nee. Ik geloof in de tegendruk van de opdrachtgever. Dat meen ik oprecht. Door tegenstand kom je tot betere dingen. Of door samenwerking. Je kunt dit vak niet doen zonder dat andere mensen willen wat jij wilt.’

More here. Thanks Arnaud for the heads-up. The last point reminds me of this quote from Panamarenko.

Psyblog:

One of the simplest methods for beating procrastination in almost any task was inspired by busy waiters.

It’s called the Zeigarnik effect after a Russian psychologist, Bluma Zeigarnik (above left), who noticed an odd thing while sitting in a restaurant in Vienna. The waiters seemed only to remember orders which were in the process of being served. When completed, the orders evaporated from their memory.

Zeigarnik went back to the lab to test out a theory about what was going on. She asked participants to do twenty or so simple little tasks in the lab, like solving puzzles and stringing beads (Zeigarnik, 1927). Except some of the time they were interrupted half way through the task. Afterwards she asked them which activities they remembered doing. People were about twice as likely to remember the tasks during which they’d been interrupted than those they completed.

What does this have to do with procrastination? I’ll give you another clue…

Read further at psyblog.

Woody Allen taking the cake for smartassery in a 1971 interview.

I like especially 01:34 to 04:40.

From Wim Wenders’ Falsche Bewegung (1975).

At the end of his tenture at USC, 24-year-old George Lucas went to Arizona to follow the production of the western, McKenna’s Gold for three months. He made this short visual tone-poem while there.

16.18.67

Pure Cinema is the film theory and practice whereby movie makers create a more emotionally intense experience using autonomous film techniques, as opposed to using stories, characters, or actors.

Unlike nearly all other fare offered via celluloid, pure cinema rejects the link and the character traits of artistic predecessors such as literature or theatre. It declares cinema to be its own independent art form that should not borrow from any other. As such, “pure cinema” is made up of nonstory, noncharacter films that convey abstract emotional experiences through unique cinematic devices such as montage (the Kuleshov Effect), camera movement and camera angles, sound-visual relationships, super-impositions and other optical effects, and visual composition.

Pure cinema.

If you find exiting exciting then you’ll love this early Lumiere Bros footage.

The Galaxy Song from Monty Python’s The Meaning of Life.

Hungarian director Béla Tarr’s film Sátántangó has a running time of over seven hours. Thankfully that’s not the only remarkable thing about it.

A closet scenario or closet screenplay “is a screenplay intended not to be produced/performed but instead to be read by a solitary reader or, sometimes, out loud in a small group”. Wiki.

From Friedrich Schiller’s Preface to his Die Räuber (a closet drama):

This play is to be regarded merely as a spectacular narrative in which, for the purpose of tracing out the innermost workings of the soul, advantage has been taken of dramatic modes, without otherwise conforming to the stringent rules of theatrical composition or seeking the dubious advantage of stage production. … A greater amount of incident is crowded together in this play than was possible to confine within the narrow limits prescribed by Aristotle and Batteux … And for this reason, I would have been ill-advised to attempt bringing my drama to the stage.

Kevin Alexander Boon in Script Culture and the American Screenplay:

Whether or not a screenplay is ultimately produced (read: performed) is a matter of consequence, not necessity.

These quotes head an article by one Quimby Melton, discussing closet dramas and closet screenplays, called Production’s “Dubious Advantage”.

Thanks Thaïs for bringing this to my attention.

Adam Savage has some beautiful obsessions, and he’s clearly very proud of his fanaticism.