December 16th, 2011

read this then take a short break


Surprisingly interesting to learn how our eyes interact with computer screens…

The human focusing system responds very well to images that have well-defined edges with good contrast between the background and any letters and symbols. The eyes react very well to most printed material that consists of solid black letters on a white background. The eyes react very differently to electronically generated characters than to printed characters on a page. Characters displayed on a computer screen or video display terminal (VDT) are made up of many, many small dots or pixels. Pixels are the result of an electron beam striking the phospor-coated rear surface of the screen. Each pixel is brightest in the center, with the brightness decreasing toward the outer edges. When a light meter with a very small aperture is passed across a pixel, with the light amplitude being charted against the horizontal location, the pixel shows a bell-shaped curve (Gaussian), while the same light amplitude graph of a printed character forms an almost perfect square wave.


The eyes have a very hard time focusing on the pixel characters. They focus on the plane of the computer screen, but cannot sustain that focus. They focus on the screen and relax to a point behind the screen, called the Resting Point of Accommodation (RPA) or dark focus. The RPA is different for every individual, but for almost everyone, it is further away than the working distance to the computer. The working distance is the distance from the computer user’s eyes to the front of the screen. So, the eyes are constantly relaxing to the RPA, and then straining to refocus on the screen. It is similar to raising the arm in a position like when volunteering for something or voting by hand and pumping the fist open and closed 40,000 times. The raised arm would get tired, let alone the hand, which symbolizes the focusing that the eyes must do in an 8 hour day. The following diagram illustrates this:

More here.

Posted in Biology | No Comments »
December 16th, 2011

love at first bite

Photo: David Paul/Mark Norman.

Neatorama has a round-up of the most bizarre mating mechanisms in the animal kingdom. That of the Anglerfish seems so impossibly beyond our reality that it’s spine-chilling and awe-inspiring at once…

Anglerfish, a deep sea fish named for the spiny appendage on its head that it uses as bait to “fish” its prey, has an unusual mating habit. As it spends its time in the bottom of the ocean, finding a mate is a problem – but the species solved this evolutionary challenge beautifully.

At first, scientists were perplexed because they’ve never caught a male anglerfish. Also, all female anglerfish have a lump on their body that looks like a parasite. Only later did scientists discover that the lump is the remain of the male fish.

The tiny male anglerfish are born without any digestive system, so once they hatch, they have to find a female quickly. When a male finds a female, he quickly bites her body and releases an enzyme that digests his skin and her body to fuse the two in an eternal embrace. The male then wastes away, becoming nothing but a lump on the female anglerfish’s body!

When the female is ready to spawn, her “male appendage” is there, ready to release sperms to fertilize her egg.

More at Neatorama

December 11th, 2011

yeti farmers/farming yetis

The yeti crab is self-sufficient beyond belief when it comes to it’s dietary requirements.

The bristles that cover the crab’s claws and body are coated in gardens of symbiotic bacteria, which derive energy from the inorganic gases of the seeps. The crab eats the bacteria, using comb-like mouthparts to harvest them from its bristles (see a video of this on our YouTube Channel).

The bacteria in K. puravida gardens are closely related to species that live in other cold seeps and hot hydrothermal vents all over the world. “It looks like the bacteria may use the seeps as stepping stones, to create this global connected population that consumes the energy coming out of seeps and vents,” says Thurber.

Thurber thinks that K. puravida waves its claws to actively farm its bacterial gardens: movements stir up the water around the bacteria, ensuring that fresh supplies of oxygen and sulphide wash over them and helping them to grow. “This ‘dance’ is extraordinary and comical,” says Van Dover. “We’ve never seen this strategy before.”

More at Nature

December 5th, 2011

lust tot experimenteren

December 4th, 2011

forgone chaos

An interview with Rem Koolhaas in De Standaard. Lots of interesting ideas about architecture, filmmaking, East/West philosophies and the individual, celebrity…

Dat alles zo geregeld is, dat geldt toch vooral voor het welvarende westerse deel van de wereld?

‘Dat is zo. Dat is het bijzondere van mijn vroege ervaringen in Indonesië. Je hebt al jong ervaren hoe er in andere delen van de wereld geleefd wordt. Het was een chaos en dat was vanzelfsprekend. Daar werd verder geen oordeel over geveld. Ik heb tot mijn twaalfde op zes verschillende scholen gezeten. Nu zou het bijna als een misdaad worden gezien, maar mij heeft het veel gebracht. Talent voor organisatie, openstaan voor mogelijkheden, gretigheid voor het nieuwe.’

Verlangt u terug naar die chaos?

‘Ik lijd niet aan nostalgie.’

Wat voor jongen was u op de middelbare school?

‘Een van de vreemde dingen is dat ik door mijn ervaring in Azië niet zo aan mezelf denk als een ik. Het is niet dat ik de vraag wil ontvluchten. Het is meer dat ik geen westers persoon ben met een duidelijk afgebakend ik.’

‘Toen ik op de middelbare school zat, las ik alles van Dostojevski. Ik begon in film geïnteresseerd te raken, in kunst. School was bijzaak.’

Het individuele is te belangrijk in dit deel van de wereld?

‘Het is niet productief. Het is een obstakel om, eh, de manier waarop ik architect ben en bouw… (Hij tekent met een blauwe balpen vierkantjes op een vel papier.) Het is niet mijn ik dat bouwt en waar anderen dan een relatie mee moeten hebben. Het is: een vormeloze massa die iets wil bereiken en waar ik een onderdeel van ben. Dat heb ik aan Indonesië overgehouden. Ik zag al snel dat die opstelling me grote vrijheden gaf. De openheid, het permanent rekening houden met de andere kant. Ik ben vroeg doordrongen geraakt van het feit dat het Westen niet alles is.’

Waarom ging u in 1972 naar New York?

Opeens monter: ‘Ik had het gevoel dat er met New York iets te doen viel. Ik was geïnteresseerd in moderne architectuur en in Europa waren er vooral manifesten, geen realiseringen. In de VS, of in elk geval in New York, was het andersom: geen manifesten, wel realiseringen. Maar zoals ik dat nu zeg, zo had ik het toen nog niet doorgrond. Er was alleen dat gevoel dat ik daar iets kon doen.’

Hoe is het om ‘stararchitect’ te zijn?

‘Mensen kunnen zich niet meer voorstellen dat een normaal persoon de rol van architect kan vervullen. Ze willen dat je een celebrity bent. Vervolgens is iedere poging tot echte communicatie gedoemd om te mislukken.’

Waarom willen mensen dat?

‘Het is een effect van de markteconomie. Belangstelling voor ideeën heeft plaatsgemaakt voor aanbidding van roem.’

Wilt u dat dan ook het liefst als architect: kunnen doen wat u wilt?

‘Nee. Ik geloof in de tegendruk van de opdrachtgever. Dat meen ik oprecht. Door tegenstand kom je tot betere dingen. Of door samenwerking. Je kunt dit vak niet doen zonder dat andere mensen willen wat jij wilt.’

More here. Thanks Arnaud for the heads-up. The last point reminds me of this quote from Panamarenko.

December 4th, 2011

pintle and gudgeon

There’s a name for this rudder’s type of hinge. Part 2 is a pintle and part 3 is a gudgeon. Gee thanks, wikipedia.






Powered by Wordpress. Theme info.
Original content © MMIX Jonathan Beaton, all rights reserved.